Czasem chciałoby się schować w kąciku i poudawać że to wszystko to tylko sen. Czasem ciężko uwierzyć, że coś dzieje się naprawdę - raz to coś na tyle złego, a raz coś na tyle dobrego.

Taka sama sytuacja a tak różne podejścia, tak różne słowa i takie dziwne uczucie, że jednak moja normalność jest normalna dla kogoś innego. I świeci słonko.

Co trzy głowy to nie jedna. Ale czasem ciężko podzielić się tym co najbardziej boli, nawet jeśli miałoby to ulżyć. Ciężko czasem nadążyć nawet z codziennymi rewelacjami. Nie jest już jak kiedyś. Ale zawsze wracamy do siebie, prędzej czy później. Ewolucja nas nie ominęła. Ale mimo wszystko ciągle trzymamy się za rączki, nawet kiedy się nie widzimy. Jedna dusza w trzech ciałach.

Minęła mi obsesja układania tego czego nie da się ułożyć. Niektórych rzeczy po prostu nie da się skleić i nie ma sensu udawać.

"Rozpada się tylko to, co było zbudowane na iluzji albo kłamstwie

Rozpada się tylko po to, żeby zmusić Cię do szukania prawdy."