Nie umiem zapanować nad sobą, od jakiegoś czasu bardziej niż zwykle. Nie byłam gotowa na to wszystko, w najmniejszym nawet stopniu. Uwierzyłam w coś co okazało się snem, a sen ten stał się rzeczywistością. Wiele razy to przerabiałam, ale potem budziłam się dziękowałam bogu za to że nie stało się to naprawdę. A teraz.. nie mogę się obudzić z tego koszmaru. Inni spodziewają się po mnie czegoś, czego nawet nie widziałam, co nie wiem jak wygląda. Nie wiem i nie miałam szansy wiedzieć, bo jak można rozumieć coś czego nigdy się nie miało. Jak można rozdzielać role skoro całe życie patrzyło się na obie role w jednej osobie. Po prostu była i jednym i drugim tak jak umiała. Tak jak musiała umieć i tak jak musiała wiedzieć. To w czym się wychowałam nigdy nie było na tyle normalne abym mogła coś z tego wyciągnąć. Z socjologicznego punktu widzenia tym bardziej. Z resztą nie tylko, bo mój punkt widzenia jest podobny, zawsze czułam że mam z tym problem, że nie mam odniesienia, porównania, że nie mam skąd czerpać wzorców.. jakichkolwiek. Ale wszyscy mnie zbywali i nikt nie chciał tego słuchać, przekładał nad to swoje problemy, więc przestałam mówić. I zawsze był przy mnie ten strach, że i ona mnie zostawi, że zostanę już całkiem sama, bo tylko ona zawsze była i tylko ją tak naprawdę miałam.. i boję się tego wszystkiego każdego dnia. każdego dnia zastanawiam się kto mnie dziś zostawi albo zawiedzie. 

Kiedy nie ma się czegoś w jednym miejscu.. szuka się tego w innych.. w innych które wydają się dobre, wśród innych, którym się ufa(ło). I nagle przez przypadek okazuje się, że tam też nie ma czego szukać. Że zaufanie które wydawało się pewne, które było od zawsze.. runęło. Bolało to o tyle bardziej, że wierzyłam, że ktoś kto zna mnie całe moje życie, i ja go znam całe moje życie - nie zrobi mi krzywdy.  A jednak zrobił, świadomie czy nie, chcący czy nie.. zrobił. I to nie on jeden. Potem runął mój autorytet, który gdzieś tam sobie znalazłam. A potem znowu wszystko miało być cudownie. Jak mam ufać ludziom, skoro tylu z nich mnie tak sponiewierało, okłamywało i bawiło się, raz odtrącało, raz wracało jakby nigdy nic. Traktowało jak zabawkę, którą można się pobawić, a potem odstawić na półkę i niech czeka do następnego razu.. Pamiętam jakby to było wczoraj, te wszystkie obietnice i zapewnienia. Tyle że z tego wszystkiego zostało już tylko samo puste słowo "obietnica", które jest dla mnie nic nie warte. Kolejny raz dowiaduję się, że kiedy naprawdę jest źle, kiedy naprawdę potrzebuję pomocy to muszę radzić sobie sama, albo nie radzić sobie wcale, ale i tak sama. Chociaż nie chce. Nawet już nie potrafię. 

Chciałabym wiedzieć, być pewna, że mogę komuś ufać tak na maksa, tak na śmierć i życie. Nie jestem, i wiem, że to moja wina.. bo za dużo razy sprawdzam to, co być może tyle testów nie wymaga. To paradoks, bo tyle sprawdzam żeby więcej nie dać się oszukać, a takie sprawdzanie powoduje że ma to odwrotny skutek, i znowu trzeba się zbierać. Chciałabym już nie musieć tego robić.