Pokochać można za wszystko, a jeszcze bardziej wbrew wszystkiemu. Jednak jeśli zamiast miłości do związku doda się wyrachowanie? Tak właściwie w każdej miłości, niezależnie od jej rodzaju, występuje jakiś procent wyrachowania, ale co jeśli jest on dominujący? Do czego taka sytuacja prowadzi?
Zastanawiam się po prostu czy miłość bez wyrachowania i kłamstw w ogóle istnieje? Ta, optymizm mnie opuścił, bo dotarło do mnie, że w tym całym kochaniu zawsze ktoś jest okłamywany, jak nie my, to ta nasza 'druga połówka' albo też osoby trzecie, które na to najmniej zasługują a najbardziej dostają po dupie. No i oczywiście moja kochana ironia też się tutaj chowa, bo podjęte przeze mnie najlepsze i najszlachetniejsze decyzje paradoksalnie wbijają mi gwoździe do trumny. Niby mi to nie przeszkadza, ale powoli.. powoli.. zaczynam się zastanawiać czy stuprocentowi egoiści nie mają w gruncie rzeczy lepiej?

Wiem, że każdy ma w sobie małego egoistę i narcyza. Doskonale o tym wiem, tylko zastanawiam się pod czyim wpływem te istotki rosną i nabierają takiej mocy sprawczej. Czym się żywią?

(zawsze jak opuszcza mnie optymizm zaczynam tutaj pisać)